قرار دارد ، نه مانند « شام » داراى هواى و باخيز و خانه‌هاى تنگ و زمين ناهموار و طاعونهاى پياپى و مردمى بدخوى ؛ و نه مانند « مصر » با هواى متغيّر و وباى بسيار ، ميان دريايىتر و بدبو و پر از بخارهاى بد كه منشأ توليد بيماريها و فاسد شدن غذاها است ، و ميان كوهستانى خشك و سخت كه در اثر خشكى و شوره زارى و خشكساليش هيچ سبزى در آن نمىرويد و چشمه‌اى از آن نمىجوشد ؛ و نه مانند « آفريقاى » دور از خانهء حرمت يافتهء خدا با مردمى درشتخوى و دشمنانى بسيار ؛ و نه مانند « ارمنستان » دور دست سردسير ناهموار كه دشمنان پيرامون آن را فرا گرفته‌اند ؛ و نه مانند « نواحى كوهستانى » ناهموار درشت پربرف ( جبل ) ، سرزمين كردهاى سخت جگر ؛ و نه مانند « خراسان » كه در خاور خورشيد پيش رفته و از هر طرفش دشمنى سرسخت بدان احاطه كرده ؛ و نه مانند « حجاز » كه زندگى در آن دشوار ، و كار و كسبش محدود ، و خوراك اهالى آن از جاهاى ديگر است ؛ و خداى عز و جل در كتابش ( قرآن مجيد ) ما را از ( داستان ) خليل خود « ابراهيم » عليه السلام خبر داده و گفته است : رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ ، « 1 » « پروردگار ما ، همانا من برخى از فرزندان خويش را در درّه‌اى بدون كشت ( نزد خانهء حرمت يافته‌ات ) ساكن كردم » ؛ و نه مانند « تبت » كه در اثر بدى هوا و غذايش اهالى آنجا بدرنگ و رو و كم جثه و پيچيده موى گشته‌اند . پس چون ( بنى عباس ) دانستند كه بغداد از همهء بلاد برتر است ، در آن فرود آمدند و آنجا را ( براى سكونت خويش ) برگزيدند ، پس ابو العباس امير المؤمنين : عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب ، نخستين بار در « كوفه » منزل گزيد ، و سپس به « انبار » منتقل شد و در كنار فرات شهرى بنيان - گزارد و آن را « هاشميّه » ناميد ، ليكن ابو العباس پيش از آنكه بناى آن بانجام

--> ( 1 ) سورهء ابراهيم ( 14 ) ، آيهء 37 : ربنا انى .